Diarios De Motocicleta

Στα Άκρα: Χρίστος Τσολάκης

Petros — Thu, 23 Jun 2011 11:46:34 +0000

Τι μας χαρακτηρίζει;

Petros — Fri, 08 Apr 2011 22:06:28 +0000

“απόλυτος -η -ο [apólitos] Ε5 : 1.που δεν έχει ή που δεν επιδέχεται περιορισμούς, εξαιρέσεις, όρους ή επιφυλάξεις…”

Μόλις έδωσα τον ορισμό της λέξης ”απόλυτος”.Αυτή η έννοια με έχει προβληματίσει κατα καιρούς για διάφορους λόγους.Όταν ήμουν μικρός με δυσκόλευε η μαθηματική της ερμηνεία.Τώρα απλά δεν την αποδέχομαι.Εννοώ οτι προσπαθώ να απαλλαγώ από καθετί απόλυτο στη ζωή μου.Νιώθω ότι δεν ανήκω πουθενά συγκεκριμένα,ούτε πολιτικά,ούτε ιδεολογικά,ούτε κοινωνικά,ούτε πολιτιστικά.Δεν θέλω να είμαι δεξιά,αριστερά,κέντρο και λίγο πιο εκεί.Προσωπικά πιστεύω στο συγκερασμό όλων αυτών.Στα θετικά στοιχεία αυτών.Οτιδήποτε μεμονωμένο δεν μου αρέσει.

Δεν θέλω να ακούω ένα είδος μουσικής.Θεωρώ πως όλοι έχουμε πάει στα μπουζούκια.Πόσοι το παραδέχονται όμως;Είναι καλό να διατηρούμαι ένα επίπεδο στη ζωή μας όμως το τι θα κάνουμε μια φόρα,ίσως κάτι πιο ”ελαφρύ” και ”λαϊκό” δεν πρέπει να μας χαρακτηρίζει ως ανθρώπους.Πιστεύω ότι η συνολική πορεία ενός ανθρώπου καθορίζει το είδος του.Καλός,κακός,σκυλάς,κάφρος,αλήτης,κ.τ.λ.Ίσως όλοι να έχουμε κάνει κακές σκέψεις για άλλους,ίσως όλοι να έχουμε κάνει κάτι παράνομο.Όμως όλοι δείχνουμε αυτό που θέλουμε να δείξουμε,αυτό που θέλουν οι άλλοι,αυτό που πρέπει,αυτό…Τελικά όμως ζούμε;Είμαστε αληθινοί ή απλά ένα πιστό αντίγραφο όλων αυτών των ψευτο-κουλτουριάρηδων και ανθρώπων του επιπέδου που έχουν βάλει καλούπια και όρια στα ανθρώπινα πάθη;Σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να απενοχοποιήσω καταστάσεις και πράξεις αλλά να βάλω τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση.

Καταλήγοντας κάπου θέλω να πω ότι πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας όπως εμείς τον θέλουμε.Να χαράζουμε την δικιά μας πορεία μακριά από τα πρέπει κάποιων άλλων και τα απόλυτα που έχουν θέσει οι δάσκαλοι της κοινωνίας.Και,μην ανησυχείτε στο τέλος στα βαθιά μας γεράματα όταν θα κάνουμε την αυτοκριτική μας θα φανεί το επίπεδο της ζωής και οι πράξεις μας.

Κυνόδοντας

Petros — Wed, 16 Mar 2011 11:56:37 +0000

Είδα την ταινία λίγο πριν την ανακοίνωση της ως υποψία για το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.Ο Κυνόδοντας είναι η ζωντανή απόδειξη αφενός ότι ο ελληνικός κινηματογράφος έχει να επιδείξει σημαντικά έργα σε αυτό το χώρο και αφετέρου ότι για να φτιάξεις μια ταινία δεν χρειάζονται ούτε εκατομμύρια ούτε ειδικά εφέ.Αρκεί η άποψη του σκηνοθέτη,καλοί ηθοποιοί και κριτική σκέψη.

Είναι μια ταινία η οποία μιλάει για το φασισμό που υπάρχει μέσα στην οικογένεια,την πατριαρχική ”αγάπη” και την υποδούλωση των παιδιών του με πρόφαση να τα προστατέψει από τους κινδύνους του έξω κόσμου.Ο κυνόδοντας συμβολίζει όλα αυτά τα οποία κρατούσαν τα παιδιά στην οικογενειακή ”ζεστασιά”.

Προσωπικά είναι μια τις καλύτερες ταινίες που είδα και τώρα που το σκέφτομαι,όπως διάβασα και σε ένα ιστολόγιο,καλύτερα που δεν κέρδισε το όσκαρ (άλλωστε κέρδισε κάποια άλλα πιο σημαντικά και ουσιώδη) διότι θα έβγαιναν να πανηγυρίσουν όλοι οι μαϊντανοί που δεν την είδαν.

Αν μετράει η γνώμη μου την προτείνω ανεπιφύλακτα!

Ποιοί νομίζουμε οτι είμαστε;

Petros — Fri, 19 Nov 2010 18:57:25 +0000

Σίγουρα θα ακούσατε ή θα διαβάσατε ότι την Τρίτη στην πλατεία Αττικής καθώς και σε άλλα σημεία είχαν μαζευτεί μουσουλμάνοι για να προσευχηθούν για τη γιορτή Κουρμπάν Μπαϊράμ.Βέβαια το γεγονός αυτό ξεσήκωσε όλους τους ρατσιστές,όλα τα μέλη των ακροδεξιών οργανώσεων και τους κατοίκους των περιοχών.Τελικά οι μετανάστες κατάφεραν να ολοκληρώσουν την προσευχή τους ανάμεσα σε αυγά που τους πετάγανε,ακούγοντας τσιφτετέλια και εθνικιστικά συνθήματα .

Αυτό το τελευταίο γεγονός υποδήλωνει ποσο έχουμε ξεπέσει ηθικά.Φτάσαμε στο σημείο να απαξιώνουμε και να καταπατάμε θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.Φαίνεται ότι οι οργανώσεις κάνουν καλά την δουλεία τους και όλο και περισσότεροι άνθρωποι ενστερνίζονται την ιδεολογία τους.Θα ήθελα ένας από αυτούς που εμπόδισε να πραγματοποιηθεί αυτή η προσευχή να μου απαντήσει γιατί το έκανε.Ένιωσε όμορφα;Υπερασπίστηκε τη χώρα του και τους Έλληνες;Κύριοι είστε τραγικοί έχω να σας πω όποια απάντηση και να μου δώσετε.Όχι μόνο την χώρα σας δεν υπερασπίζεστε αλλά την γελοιοποιείται και την εξευτελίζεται με το πιο χυδαίο,ανήθικο και φασιστικό τρόπο.Αυτές οι καταστάσεις με εξοργίζουν,με κάνουν να χάνω ότι πίστευα για αυτή την χώρα και τις αξίες της.Είστε έλληνες,εγώ Άνθρωπος!

Μπουτάρης vs Άνθιμος

Petros — Mon, 15 Nov 2010 10:05:45 +0000

”Από εμένα δημαρχείο δεν θα δεις!”,είχε πει ο αξιοσέβαστος μητροπολίτης Θεσσαλονίκης στον υποψήφιο δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη.

Απο οτι φαίνεται όμως κυριε Άνθιμε δεν ελέγχεται εσεις τα πράγματα.Μπορεί να νομίζετε πως με την δύναμη της εκκλησίας μπορείτε να παρεμβαίνετε στα πολιτικά δρώμενα της χώρας αλλά ο κοσμός είναι εδώ για να σας αποδείξει το αντίθετο.Οι πολίτες της Θεσσαλονίκης ψήφισαν για δήμαρχο και ανέδειξαν εκείνο που θεώρησαν καλύτερο.Δεν ξέρω αν όντως είναι η καλύτερη επιλογή είναι όμως μια κίνηση αντίδρασης και μια απόδειξη πώς την δύναμη την έχει ο λαός.

Τόση δημοκρατία είχαμε να δούμε απο τη χούντα

Petros — Tue, 19 Oct 2010 12:00:45 +0000

Ξανά!

Petros — Sat, 16 Oct 2010 09:14:52 +0000

Στις 15 Οκτωβρίου 2009 πίστευα και έλεγα ότι η χθεσινή μέρα(η μέρα που ενηλικιώθηκα) θα με έβρισκε φοιτητή στη σχολή που ήθελα.Μέχρι λίγο πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων πίστευα ότι τα είχα καταφέρει άλλωστε είχα μια απόσταση ασφάλειας.Τελικά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα υπολόγιζα και βρίσκομαι ξανά στην προετοιμασία των Πανελλαδικών εξετάσεων.Στην αρχή απογοητεύτηκα αρκετά!Δεν έριξα την ευθύνη στην <<μαύρη>> μου την τύχη(άλλωστε δεν πιστεύω σε αυτή) αλλά σε μένα διότι πιστεύω πως εγώ εφταιγα και ήταν ξεκάθαρα δικό μου λάθος.Όμως έχω δίπλα μου ανθρώπους που με στηρίζουν και με βοηθούν στην νέα μου προσπάθεια και οικονομικά αλλά και ηθικά.

Θα ήθελα να πω στα παιδιά που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν τους στόχους τους με την πρώτη φορά να μην τα παρατάνε εύκολα και να ξαναπροσπαθούν.Αξίζει τον κόπο!Οι αποτυχίες δεν είναι για να μας απογοητεύουν αλλά για να πεισμώνουμε και να αποφεύγουμε τα ίδια λάθη.

Μια μακρινή ιστορία του παρελθόντος…

Petros — Thu, 22 Jul 2010 16:31:33 +0000

Ήταν απόγευμα.Το ημερολόγιο έδειχνε Κυριακή 6 Δεκεμβρίου.Πάρα το κρύο όλη μέρα στο κέντρο της Αθήνα γινόντουσαν πορείες.Ήταν η επέτειος της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου.Το 15χρονο αγόρι που σκοτώθηκε από σφαίρα αστυνομικού.Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνο το πρωί έγραφα διαγώνισμα στο φροντιστήριο.Ναι αυτή είναι η πεζή πραγματικότητα.Αφού είχα ξεκουραστεί λίγο το μεσημέρι,το απόγευμα είχα κανονίσει να πάω μια βόλτα στο πάρκο που είναι κοντά στο σπίτι μου.Ήθελα να δώσω και ένα δώρο στη φίλη μου.Ετοιμάζομαι.Φοράω ζεστά ρούχα και το αγαπημένο μου κασκόλ.Παίρνω την μεγάλη σακούλα με το δώρο και βγαίνω.Έξω φύσαγε πολύ.Μια στιγμή ο αέρας ξεκόλλησε από το λαιμό μου το κασκόλ και ο παγωμένος αέρας ταξίδεψε σε όλο μου το σώμα.Το έπιασα και το ξανατύλιξα γύρω από το λαιμό μου.Καλύτερα τώρα.Με γρήγορα βήματα έφτασα στο πάρκο.Δεν ήταν και μακριά,δυο στενά παραπάνω.Έβλεπα την φίλη μου να κατηφορίζει από το άλλο στενό.Το σημείο συνάντησης ήταν μπροστά στην πόρτα του πάρκου.Αφού με πλησίασε και τη χαιρέτησα με ένα φιλί,διαπιστώσαμε και οι δύο πως η πόρτα του πάρκου ήταν κλειστή.Έτσι αποφασίσαμε να κάτσουμε έξω από το πάρκο σε ένα πεζουλάκι.Καθίσαμε.Ήταν αρκετά παγωμένα και ο αέρας είχε φέρει και κάτι κλαδάκια που μόλις κάτσαμε έσπασαν κάνοντας το χαρακτηριστικό ήχο.Έπιασα τη σακούλα και με χαμόγελο πήγα να την παραδώσω.Με την άκρη του ματιού μου αντιλήφθηκα το πρόσωπο μου να φωτίζεται από έναν φακό.Μα ποιος να ήταν,αναρωτήθηκα.Εκείνος με πλησίαζε από μακριά με αρκετά γρήγορο βηματισμό.Οι χτύποι της καρδιάς μου ανέβαιναν.Το πρόσωπο του άρχιζε και εμφανιζόταν κάτω από το φως της λάμπας.Τώρα πια μπορούσα να τον δω ξεκάθαρα.Ήταν ένας αστυνομικός.Ξέχασα να σας πω το αστυνομικό τμήμα της περιοχής είναι μπροστά από το πάρκο.Εκείνη την ημέρα ήταν συνέχεια σε επιφυλακή,είχαν κλείσει και το στενό με κάτι σιδερένια κάγκελα.Ο φακός συνέχιζε να με τυφλώνει.Σηκώνομαι όρθιος προσπαθώντας να θυμηθώ αν σήμερα από το πρωί έκανα τίποτα παράνομο.Μπα αφού και στην Αθήνα που ήθελα να πάω δεν πήγα,σκέφθηκα από μέσα μου.Κρατώντας με το ένα χέρι το μακρύ φακό,με το άλλο το όπλα του και ντυμένος με αλεξίσφαιρο μου απηύθυνε το λόγο.<<Ποίος είσ’ συ ρει;>>,με ρώτησε.Η προφορά μου φάνηκε αρκετά περίεργη αλλά γνώριμη.Την ήξερα γιατί η καταγωγή μου είναι από τη Θεσσαλία.<<Παρακαλώ,σε μένα μιλήσατε;>>,του απάντησα με δέκα δευτερόλεπτα παύση.Έμοιαζε μικρός,δεν είχαμε και μεγάλη διαφορά.<<Ναι ρει σε σένα μιλσα,τι κάνς εδώ;>>,με ρώτησε ανεβάζοντας το τόνο της φωνής του.<<Βόλτα κάνω.>>,του απάντησα αμέσως κάνοντας μια κίνηση να τον πλησιάσω.Αγριεμένος και εμφανώς τρομαγμένος,έσφιξε το χέρι του πάνω στο όπλο.<<Μην με ζυγώνς ρε,σου πα εγώ να με ζυγώσεις;Κάνε πίσω και μείνε εκεί που είσαι!>>,μου φώναξε.<<Βρε παιδιά βόλτα κάνω ,τι έγινε δηλαδή;>>,είπα απορημένος.<<Τι έχεις μέσα στην τσάντα,άνοιξε τη να τη δω!>>,συνέχισε.Δηλαδή τι θα μπορούσα να είχα,βόμβα μολότοφ;Αφού βλέπεις ολόκληρο δώρο μέσα,σκέφτηκα.<<Ορίστε ένα δώρο έχω.>>,ανοίγοντας τη σακούλα να του το δείξω.Έχοντας το βλέμμα του ροφού,έστριψε το φακό του μέσα στη σακούλα.<<Αα,μάλιστα>>,αναφώνησε.Ξαφνικά μια άλλη φωνή ακούστηκε.Ήταν ένας συνάδελφος του δέκα μέτρα πιο μακριά.<<Άστα ρε,παιδιά είναι!>>,είπε ο καλός αστυνομικός δυνατά.<<Δέκα στενά πιο κάτω να πάτε,βλέπετε τι γίνεται!>>,είπε χαρούμενα ο αστυνομικός που δεν ήμουν κανένας κουκουλοφόρος που θα του πέταγα μολότοφ.<<Εντάξει.>>,του είπα και σήκωσα τη φίλη μου για φύγουμε.Δεν ήταν ώρα να απαντήσω γιατί το αυτόφωρο δεν θα το γλίτωνα.Συνέχισα απλά να κατεβαίνω το δρόμο.Δεν ήμουν φοβισμένος,απλά απορημένος.Ίσως και λίγο χαρούμενος που πρώτη φορά έβλεπα αστυνομικό να φοβάται ένα παιδί 17χρονο με μια τσάντα δώρου και τη φίλη του.

Αυτή ήταν η ιστορία που σας είχα υποσχεθεί.Αλήθεια την έζησα και ελπίζω να την ευχαριστηθήκατε όσο και εγώ!Νομίζω ότι καταλάβατε κιόλας από τη γραφή μου ότι διαβάζω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα!Είναι πασιφανές ότι είμαι επηρεασμένος!

Για όσους μένουν μακριά από την πόλη

Petros — Tue, 20 Jul 2010 14:21:24 +0000

…ως προς απάντηση σε αυτή την ανάρτηση του Θερσίτη!

Αρχικά μια απογευματινή βόλτα στο Θησείο.

Έπειτα βράδυ στο Μοναστηράκι.

Μια βόλτα στην Αθήνα με καλή παρέα πάντα αξίζει το κόπο!

Πως γίναμε έτσι;

Petros — Mon, 19 Jul 2010 14:30:37 +0000

Αφού έκλεισα το κύκλο του σχολείου και ανοίγω έναν άλλο που περιλαμβάνει σπουδές,εργασία και σαφώς περισσότερες υποχρεώσεις και ανάγκες αναρωτιέμαι πως με περιμένει η κοινωνία εκεί έξω!Θα βάλει για πρώτη φορά τα καλά της να με υποδεχτεί;

Αν κρίνω με αυτά που διαδραματίζονται τώρα δεν το νομίζω.Βλέπω την αγορά εργασίας να συρρικνώνεται,οι απαιτήσεις των εργοδοτών να γίνονται υπερβολικές,οι μισθοί να μειώνονται αρκετά σε σχέση με όλα τα άλλα προϊόντα και υπηρεσίες που οι τιμές τους πολλαπλασιάζονται με ρυθμούς αριθμητικής προόδου.Δηλαδή,πάρα πολύ απλά αυτή είναι η οικονομική κρίση στην οποία έχουμε επέλθει σαν κράτος.Αυτά όμως μόνο από πλευράς οικονομικών.

Άραγε συνειδητοποιεί κανένας την ηθική κρίση,την κρίση των αξιών που κερδίζει έδαφος καθημερινά μέσα στους χώρους της κοινωνίας;

Ελάχιστοι!

Συνειδητοποιεί κανένας την πτώση του πολιτισμού και την αντικατάσταση της κουλτούρας με την υποκουλτούρα;

Αυτό ειδικά κανένας!

Μιας και ανοίξαμε κουβέντα,δολοφόνησαν και ένα δημοσιογράφο σήμερα.Αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία τώρα όλοι νοιαζόμαστε μόνο για το οικονομικό μας πρόβλημα.Και όχι επειδή δεν έχουμε να μεγαλώσουμε την οικογένεια μας,όχι επειδή δεν μπορούμε να φάμε,όχι επειδή δεν έχουμε χρήματα να πάρουμε ένα βιβλίο,να πάμε στο κινηματογράφο,να πάμε στο θέατρο αλλά επειδή δεν μπορούμε να πάμε πια στη Μύκονο,δεν έχουμε βενζίνη στο τζιπ,δεν πάμε στα μπουζούκια και δεν πάμε στην καφετέρια 3 φορές την ημέρα.

Τελικά στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;