“απόλυτος -η -ο [apólitos] Ε5 : 1.που δεν έχει ή που δεν επιδέχεται περιορισμούς, εξαιρέσεις, όρους ή επιφυλάξεις…”
Μόλις έδωσα τον ορισμό της λέξης ”απόλυτος”.Αυτή η έννοια με έχει προβληματίσει κατα καιρούς για διάφορους λόγους.Όταν ήμουν μικρός με δυσκόλευε η μαθηματική της ερμηνεία.Τώρα απλά δεν την αποδέχομαι.Εννοώ οτι προσπαθώ να απαλλαγώ από καθετί απόλυτο στη ζωή μου.Νιώθω ότι δεν ανήκω πουθενά συγκεκριμένα,ούτε πολιτικά,ούτε ιδεολογικά,ούτε κοινωνικά,ούτε πολιτιστικά.Δεν θέλω να είμαι δεξιά,αριστερά,κέντρο και λίγο πιο εκεί.Προσωπικά πιστεύω στο συγκερασμό όλων αυτών.Στα θετικά στοιχεία αυτών.Οτιδήποτε μεμονωμένο δεν μου αρέσει.
Δεν θέλω να ακούω ένα είδος μουσικής.Θεωρώ πως όλοι έχουμε πάει στα μπουζούκια.Πόσοι το παραδέχονται όμως;Είναι καλό να διατηρούμαι ένα επίπεδο στη ζωή μας όμως το τι θα κάνουμε μια φόρα,ίσως κάτι πιο ”ελαφρύ” και ”λαϊκό” δεν πρέπει να μας χαρακτηρίζει ως ανθρώπους.Πιστεύω ότι η συνολική πορεία ενός ανθρώπου καθορίζει το είδος του.Καλός,κακός,σκυλάς,κάφρος,αλήτης,κ.τ.λ.Ίσως όλοι να έχουμε κάνει κακές σκέψεις για άλλους,ίσως όλοι να έχουμε κάνει κάτι παράνομο.Όμως όλοι δείχνουμε αυτό που θέλουμε να δείξουμε,αυτό που θέλουν οι άλλοι,αυτό που πρέπει,αυτό…Τελικά όμως ζούμε;Είμαστε αληθινοί ή απλά ένα πιστό αντίγραφο όλων αυτών των ψευτο-κουλτουριάρηδων και ανθρώπων του επιπέδου που έχουν βάλει καλούπια και όρια στα ανθρώπινα πάθη;Σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να απενοχοποιήσω καταστάσεις και πράξεις αλλά να βάλω τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση.
Καταλήγοντας κάπου θέλω να πω ότι πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας όπως εμείς τον θέλουμε.Να χαράζουμε την δικιά μας πορεία μακριά από τα πρέπει κάποιων άλλων και τα απόλυτα που έχουν θέσει οι δάσκαλοι της κοινωνίας.Και,μην ανησυχείτε στο τέλος στα βαθιά μας γεράματα όταν θα κάνουμε την αυτοκριτική μας θα φανεί το επίπεδο της ζωής και οι πράξεις μας.
